தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக இடம்பெற்றதாகப் பதிவாகியுள்ள இனப்படுகொலைகள், வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல்கள், காணி அபகரிப்புகள், வரலாற்றுத் திரிபுகள், நினைவுகளை அழிக்கும் நடவடிக்கைகள், அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் அரசியல் உரிமை மறுப்புகள் ஆகியவற்றை தனித்தனி சம்பவங்களாகப் பார்த்து, ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி தீர்வுகளைத் தேடுவது, பிரச்சினையின் வரலாற்று ஆழத்தையும் அரசியல் தொடர்ச்சியையும் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகும்.
தமிழ் மக்களுக்கு நடந்தவை வெறும் தனித்தனி சம்பவங்களோ, தனிநபர்களின் பிரச்சினைகளோ அல்ல. அவை ஒரு மக்களின் நிலம், வரலாறு, அடையாளம், பாதுகாப்பு, நினைவு மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுடன் தொடர்புடைய நீண்டகாலப் பிரச்சினையின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியவை.
இந்த நிலையில், “நீதிக்கான நீண்ட பயணம்” என்ற கருத்து ஒரு நினைவேந்தல் நிகழ்வின் தொனிப்பொருளாக மட்டும் இருக்க முடியாது. அது இலங்கையின் கடந்தகாலத்தையும், நிகழ்காலத்தையும், எதிர்கால அரசியலையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் ஒரு அரசியல் மற்றும் மனித உரிமைச் சொல்லாடலாக மாறியுள்ளது.
வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவுகளின் சங்கத் தலைவி கனகரஞ்சனி அவர்கள், இந்தப் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கியமான அரசியல் உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். தமது உறவுகளைத் தேடி பல ஆண்டுகளாக வீதிகளில் போராடி வரும் குடும்பங்களின் நீதிக் கோரிக்கை, இலங்கையின் உள்நாட்டு அரசியலின் எல்லைக்குள் மட்டும் முடங்கியிருக்கவில்லை. அவர்களின் நீதிக்கான கோரிக்கை, இலங்கையின் சிங்கள பௌத்த தேசிய நலன்கள், வல்லரசுகளின் போட்டி மற்றும் சர்வதேச நாடுகளின் புவிசார் அரசியல் நலன்கள் ஆகியவற்றுக்கிடையே சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்ற அவருடைய கருத்து, இன்றைய ஜெனீவா அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் முக்கியமானதாகிறது.
அவர் சுட்டிக்காட்டிய இந்த நிலைமை ஒரு கடினமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நீதி, சர்வதேச அரசியலின் நலன்களிலிருந்து எவ்வளவு சுதந்திரமாக இருக்கிறது?
இன்றைய தினம், 07.09.2026, ஜெனீவாவில் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையின் 63ஆவது வழக்கமான அமர்வு ஆரம்பமாகிறது. இந்த அமர்வு அக்டோபர் 7 வரை நடைபெற உள்ளது.
இலங்கை தொடர்பான மனித உரிமை நிலைமை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நல்லிணக்கம் குறித்த சர்வதேச கவனம் மீண்டும் ஜெனீவாவில் வெளிப்படவுள்ள நிலையில், ஐ.நா. மனித உரிமை பொறிமுறைகளால் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கைகள் மற்றும் அவற்றின் பரிந்துரைகள் மீதான விவாதமும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
ஐ.நா. மனித உரிமை அமைப்புகளின் அறிக்கைகள் இலங்கை தொடர்பாக கடந்த காலங்களில் பல்வேறு தீவிரமான கவலைகளை பதிவு செய்துள்ளன. குறிப்பாக, வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான ஐ.நா. Committee on Enforced Disappearances 2025ஆம் ஆண்டு தனது முடிவுரைகளில் இலங்கையுடன் நடைபெற்ற உரையாடலைப் பதிவு செய்து, மாநாட்டுச் சட்டப்பூர்வ கடமைகளின் நடைமுறைப்படுத்தலைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டிய தேவையை முன்வைத்திருந்தது.
ஆனால் இங்கு எழும் கேள்வி, அறிக்கைகள் வெளியாகின்றனவா என்பதல்ல, அவற்றின் பரிந்துரைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றனவா என்பதே.
ஒரு அறிக்கை சட்ட ரீதியாகவும் மனித உரிமை ரீதியாகவும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை உருவாக்காதபோது, அது இன்னொரு சர்வதேச ஆவணமாக மட்டுமே மாறிவிடும் அபாயம் உள்ளது.
இதனால், ஐ.நா. மனித உரிமை நிபுணர்களின் கருத்துக்களும் அறிக்கைகளும் போதுமானதா அல்லது இன்னும் வலுவான கண்காணிப்பு, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நடைமுறை நடவடிக்கைகள் தேவையா என்பது இந்த அமர்வில் எழ வேண்டிய முக்கியமான கேள்வியாகும்.
இலங்கை அரசாங்கம் மறுபுறம், மனித உரிமைகள் தொடர்பான சர்வதேச அமைப்புகளுடன் தொடர்ந்தும் உரையாடல் மற்றும் ஒத்துழைப்பை மேற்கொள்வதாக பல சந்தர்ப்பங்களில் தெரிவித்துள்ளது. அதேவேளை, சர்வதேச பொறிமுறைகள் தொடர்பாக அரசாங்கம் கொண்டுள்ள சில எதிர்ப்புகளும் அதிகாரப்பூர்வமாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
இதனால் ஜெனீவாவில் நடைபெறும் விவாதம் வெறும் அரசாங்கத்துக்கும் சர்வதேச அமைப்புகளுக்கும் இடையிலான கருத்து மோதலாகக் குறைக்கப்படக் கூடாது. அந்த விவாதத்தின் மையத்தில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல் இருக்கிறதா? என்பதே முக்கியமான கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.
இதேவேளை, இலங்கையின் வெளிவிவகார அமைச்சர் இந்த முக்கியமான மனித உரிமை விவாதங்களில் எந்த அளவிற்கு நேரடியாக அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் வழங்குகிறார் என்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விடயமாகிறது.
ஜெனீவாவில் இலங்கை அரசின் அரசியல் மற்றும் தூதரகப் பிரதிநிதித்துவம் எவ்வாறு அமைகிறது, குறிப்பாக தமிழ் மக்களின் நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான கேள்விகளுக்கு அரசு என்ன பதிலை முன்வைக்கிறது என்பது இந்த அமர்வின் போது கவனிக்கப்பட வேண்டிய முக்கியமான அரசியல் அம்சமாகும்.
ஆனால் தமிழ் மக்களின் பார்வையில் இதைவிடப் பெரிய கேள்வி ஒன்று உள்ளது.
ஜெனீவாவில் இன்னொரு அறிக்கை வெளியாகிறதா என்பதல்ல.
அந்த அறிக்கை தமிழ் மக்களின் பல தசாப்த கால நீதியின்மையை மாற்றுவதற்கான நடைமுறை அரசியல் நடவடிக்கையாக மாறுமா என்பதே கேள்வி.
வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்கள் பல ஆண்டுகளாக வீதிகளில் நின்று கேட்கும் கேள்விக்கு இன்னும் முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை. அவர்களின் கைகளில் இருக்கும் புகைப்படங்கள் வெறும் காணாமல் போன உறவுகளின் புகைப்படங்கள் அல்ல.. அவை ஒரு நாட்டின் பொறுப்புக்கூறல் வரலாற்றின் ஆவணங்களாகவும் மாறியுள்ளன.
அதேபோல் வடக்கு, கிழக்கில் காணி உரிமை தொடர்பான பிரச்சினைகள், வரலாற்று மற்றும் தொல்லியல் உரிமைகள் தொடர்பான மோதல்கள், நினைவு அரசியல், மக்கள் தொகை மாற்றம், இராணுவமயமாக்கல், மொழி மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றை தனித்தனி நிர்வாகப் பிரச்சினைகளாகப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.
அவை அனைத்தும் சேர்ந்து வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்களின் வரலாற்று மற்றும் அரசியல் இருப்பு குறித்த மிகப் பெரிய கேள்வியை எழுப்புகின்றன.
இதனால்தான் தமிழ் தேசியம் பற்றிய விவாதமும் வெறும் தேர்தல் அரசியலின் ஒரு கோஷமாகப் பார்க்கப்பட முடியாது. தமிழ் தேசியத்தின் பல்வேறு அரசியல் விளக்கங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அதன் அடிப்படையில் நிலம், மொழி, பண்பாடு, பாதுகாப்பு, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் வரலாற்று அரசியல் இருப்பு போன்ற கேள்விகள் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.
அதே நேரத்தில், இந்தக் கேள்விகள் சர்வதேச புவிசார் அரசியலிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவை. இந்தியப் பெருங்கடலில் இலங்கையின் அமைவிடம், இந்தியா,சீனா போட்டி, மேற்கத்திய நாடுகளின் மூலோபாய நலன்கள் மற்றும் பிராந்திய பாதுகாப்பு அரசியல் ஆகியவை இலங்கையை சர்வதேச சக்திகளின் கவனத்தில் தொடர்ந்து வைத்திருக்கின்றன.
இதன் விளைவாக, தமிழ் மக்களின் நீதிக்கான கோரிக்கை பல சமயங்களில் மனித உரிமை என்ற அடிப்படை நெறியிலிருந்து விலகி, சர்வதேச நாடுகளின் அரசியல் நலன்களுடன் இணைக்கப்பட்டு பார்க்கப்படும் அபாயம் உள்ளது.
கனகரஞ்சனி அவர்கள் சுட்டிக்காட்டிய “நீதி சர்வதேச நலன்களுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளது” என்ற அரசியல் உணர்வு இங்குதான் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
ஆனால் சர்வதேச அரசியலின் கணக்கீடுகள் மாறினாலும், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களின் கேள்வி மாறுவதில்லை.
ஒரு தாய் இன்னும் தனது மகனைத் தேடுகிறார்.
ஒரு மனைவி இன்னும் தனது கணவரின் நிலையை அறியக் காத்திருக்கிறார்.
ஒரு குடும்பம் இன்னும் தங்களுடைய உறவினரின் உண்மையைத் தேடுகிறது.
அவர்களுக்கு ஜெனீவா ஒரு தொலைதூர நகரம் அல்ல. அது தங்களது நீதிக்கான இன்னொரு கதவு.
அந்தக் கதவு மீண்டும் திறக்கப்படும் இந்த 63ஆவது மனித உரிமைகள் பேரவையின் அமர்வில், உலக நாடுகள் கேட்க வேண்டியது இலங்கை அரசின் பதில் மட்டுமல்ல, பல ஆண்டுகளாக நீதிக்காக காத்திருக்கும் மக்களின் குரலும் ஆகும்.
ஏனெனில் தமிழ் மக்களுக்கு நடந்தவை தனித்தனி சம்பவங்களாக மட்டும் பார்க்கப்பட்டால், ஒவ்வொரு சம்பவத்திற்கும் ஒரு சிறிய தீர்வு கிடைக்கலாம். ஆனால் அவற்றை உருவாக்கிய வரலாற்று மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகள் அப்படியே தொடர்ந்தால், நீதியின் பயணம் ஒருபோதும் முடிவடையாது.
எனவே ஜெனீவாவிடம் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி, “இன்னொரு அறிக்கை வருமா?” என்பதல்ல.
“இந்த அறிக்கைகளின் கண்டறிதல்களும் பரிந்துரைகளும் எப்போது நடைமுறை நீதியாக மாறும்?” என்பதே.
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும் வரை,
“நீதிக்கான நீண்ட பயணம்” தொடரும்.
What’s your Reaction?
