மூதூர் ACF மனிதாபிமானப் பணியாளர்கள் படுகொலை 20 ஆண்டுகளாகியும் நீதி மறுக்கப்பட்ட மனிதாபிமானப் பேரவலம்
“மனிதாபிமானப் பணியில் ஈடுபட்டவர்களைக் குறிவைத்து நடத்தப்பட்ட மிகக் கொடூரமான தாக்குதல்களில் ஒன்றாக மூதூர் ACF படுகொலை உலக வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ளது. இருபது ஆண்டுகள் கடந்தும், இந்தக் கொடூரச் சம்பவத்திற்கு நீதி இன்னும் கிடைக்கவில்லை.”
2006 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 4 அன்று, திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூதூரில், பிரெஞ்சு மனிதாபிமான அமைப்பான Action Contre la Faim (ACF) / Action Against Hunger-இல் பணியாற்றிய 17 மனிதாபிமானப் பணியாளர்கள் தங்களது அலுவலக வளாகத்திலேயே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். 2004 இந்தியப் பெருங்கடல் சுனாமி மற்றும் உள்நாட்டு ஆயுத மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு குடிநீர், சுகாதாரம், உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்வாதார உதவிகளை வழங்கிக் கொண்டிருந்த அவர்கள், ஆயுதம் ஏந்திய போராளிகள் அல்ல; மனிதாபிமானச் சேவையில் ஈடுபட்ட பொதுமக்கள்.
உயிரிழந்தவர்களில் 16 பேர் தமிழர்களும், ஒருவர் முஸ்லிமும் ஆவர். நான்கு பெண்களும் இதில் அடங்கினர். இந்தப் படுகொலை உலகளவில் கடும் கண்டனத்தை ஏற்படுத்தியதுடன், இலங்கையில் தண்டனையின்மையின் முக்கிய அடையாள வழக்காகவும் மாறியது.
2006 ஜூலை மாதத்தில் மாவிலாறு நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து இலங்கை அரசுப் படைகளுக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையிலான போர் மீண்டும் தீவிரமடைந்தது. திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூதூர் கடுமையான மோதலுக்குள்ளான பகுதியாக மாறியது.
இந்த ஆபத்தான சூழலிலும், ACF அமைப்பின் பணியாளர்கள் தங்கள் பணியை கைவிடாமல், சுனாமி மற்றும் போரால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பணி மனிதாபிமான சேவையை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.
2006 ஆகஸ்ட் 4 – என்ன நடந்தது?
2006 ஆகஸ்ட் 4 அன்று மூதூரிலுள்ள ACF அலுவலகத்துடன் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது. பின்னர் அலுவலக வளாகத்தில் 15 பணியாளர்களின் உடல்கள் முகங்குப்புறக் கிடந்த நிலையில் மீட்கப்பட்டன. மேலும் இரு பணியாளர்களின் உடல்கள் அருகிலிருந்த வாகனத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.
ஆகஸ்ட் 8 அன்று உடல்கள் திருகோணமலை பொது வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு உடற்கூறு பரிசோதனை செய்யப்பட்டது. பெரும்பாலானோர் தலையிலும் கழுத்திலும் மிக அருகிலிருந்து சுடப்பட்டிருந்தமை பதிவாகியது.
உயிரிழந்த 17 மனிதாபிமானப் பணியாளர்கள்
மு. நர்மதன் (23) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
ரா. அருள்ராஜா (24) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
சு. கோணேஸ்வரன் (24) – சாரதி
மு. ரிஷிகேசன் (24) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
ரா. சிவபிரகாசம் (25) – சுகாதார மேம்பாட்டு ஒருங்கிணைப்பாளர்
க. கவிதா (27) – சுகாதார மேம்பாட்டு பணியாளர்
த. பிரதீபன் (27) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
அ. ஜெசீலன் (27) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
க. கோவர்த்தனி (27) – சுகாதார மேம்பாட்டு ஒருங்கிணைப்பாளர்
வி. கோகிலவதனி (29) – சுகாதார மேம்பாட்டு ஒருங்கிணைப்பாளர்
யா. கோடீஸ்வரன் (30) – உணவுப் பாதுகாப்பு தொழில்நுட்ப நிபுணர்
அ.லெ.மு. ஜவ்பர் (31) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
சு.பி. ஆனந்தராஜா (32) – நிகழ்ச்சித் திட்ட மேலாளர்
இ. முரளிதரன் (33) – சாரதி
க. ஸ்ரீதரன் (36) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
மு. கேதீஸ்வரன் (36) – நீர் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்ப நிபுணர்
சு. கணேஷ் (54) – சாரதி
உயிரிழந்தவர்களில் யு. கோடீஸ்வரன், 2006 ஜனவரியில் திருகோணமலையில் கொல்லப்பட்ட ஐந்து தமிழ் மாணவர்களில் ஒருவரான யு. ஹேமச்சந்திரனின் மூத்த சகோதரர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், ஒரு தந்தையும் அவரது மகளும் இந்தப் படுகொலையில் உயிரிழந்தனர்.
படுகொலைக்குப் பின்னர் நீதவான் விசாரணை, குற்றப்புலனாய்வுத் திணைக்கள (CID) விசாரணை மற்றும் ஜனாதிபதி விசாரணை ஆணைக்குழு உள்ளிட்ட பல உள்நாட்டு விசாரணைகள் நடைபெற்றன. ஆனால் எந்தவொரு விசாரணையும் குற்றவாளிகளை நீதியின் முன் நிறுத்தவில்லை.
Sri Lanka Monitoring Mission (SLMM), University Teachers for Human Rights (UTHR) மற்றும் International Commission of Jurists (ICJ) உள்ளிட்ட அமைப்புகள் வெளியிட்ட அறிக்கைகள், விசாரணைகளில் பல்வேறு குறைபாடுகள் இருந்ததாக சுட்டிக்காட்டின. ஆதாரங்களைப் பாதுகாப்பதில் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள், விசாரணையின் சுயாதீனத்தன்மை, சாட்சிகளின் பாதுகாப்பு போன்ற அம்சங்கள் குறித்து கடுமையான விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.
ICJ நியமித்த சுயாதீன பார்வையாளர் Michael Birnbaum QC, விசாரணை சர்வதேச தரநிலைகளை பூர்த்தி செய்யவில்லை என்று குறிப்பிட்டார். பின்னர் IIGEP அமைப்பும் விசாரணையின் நம்பகத்தன்மை குறித்து கவலை தெரிவித்து தனது பணியிலிருந்து விலகியது.
2013 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட ACF அறிக்கை, இந்த வழக்கில் உண்மையை வெளிக்கொணரவும், பொறுப்புக்கூறலை உறுதிப்படுத்தவும் வலியுறுத்தியது. ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர் ஆணையராக இருந்த நவி பிள்ளையும், இந்த வழக்கில் போதுமான முன்னேற்றம் இல்லை என்று தனது அறிக்கைகளில் குறிப்பிட்டார்.
LLRC அறிக்கையும் மேலதிக விசாரணை நடத்த பரிந்துரைத்தது. Amnesty International, Human Rights Watch மற்றும் பல சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளும் இந்த வழக்கில் நீதியை வலியுறுத்தி வந்துள்ளன.
சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தின்படி, மனிதாபிமானப் பணியாளர்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பொதுமக்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். அவர்களை வேண்டுமென்றே குறிவைத்து தாக்குவது, சம்பவத்தின் உண்மை நிலை மற்றும் சட்டரீதியான மதிப்பீட்டைப் பொறுத்து, சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தின் கடுமையான மீறலாகவும், போர்க்குற்றமாக விசாரிக்கப்படக்கூடிய செயலாகவும் அமையலாம்.
2026 ஆகஸ்ட் 4 இன்றோடு இந்தப் படுகொலையின் இருபதாவது ஆண்டு நிறைவடைகிறது. இவ்வளவு காலம் கடந்தும் எந்த ஒருவரும் குற்றவாளியாகத் தண்டிக்கப்படவில்லை. இதனால் மூதூர் ACF படுகொலை, இலங்கையில் தண்டனையின்மையின் முக்கிய எடுத்துக்காட்டாக மனித உரிமை அமைப்புகளால் தொடர்ந்து குறிப்பிடப்படுகிறது.
பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் இன்று வரை உண்மை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நீதிக்காக காத்திருக்கின்றனர். இந்த வழக்கு, மனிதாபிமானப் பணியாளர்களின் பாதுகாப்பு குறித்து உலக நாடுகள் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியத்தை நினைவூட்டுகிறது.
மூதூர் ACF மனிதாபிமானப் பணியாளர்கள் படுகொலை, 17 அப்பாவி உயிர்களின் இழப்பாக மட்டுமல்ல; மனிதாபிமான சேவையின் மீதான தாக்குதலாகவும், சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்திற்கு எதிரான ஒரு கடுமையான சவாலாகவும் உலக வரலாற்றில் இடம்பிடித்துள்ளது.
இந்த வழக்கில் உண்மை முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்படுவதும், சுயாதீனமான மற்றும் நம்பகமான விசாரணைகள் நடைபெறுவதும், பொறுப்புக்கூறல் உறுதிசெய்யப்படுவதும், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நீதி கிடைப்பதும் நல்லிணக்கத்திற்கும் சட்டத்தின் ஆட்சிக்கும் இன்றியமையாதவை.
மூதூரில் உயிர்நீத்த 17 மனிதாபிமானப் பணியாளர்களின் நினைவு என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். அவர்களின் அர்ப்பணிப்பு மனிதநேயத்தின் அடையாளமாகவும், அவர்களுக்கான நீதி உலக மனசாட்சியின் தொடர்ந்த கோரிக்கையாகவும் என்றும் நினைவில் நிற்கும்.
What’s your Reaction?
