இலங்கையின் பொதுச் சுகாதாரக் கட்டமைப்பு மீண்டும் ஒருமுறை ஸ்தம்பித நிலையை எட்டியிருக்கிறது. கொழும்பு தேசிய கண் வைத்தியசாலை வைத்தியர்கள் இன்று முன்னெடுத்துள்ள அடையாள வேலைநிறுத்தப் போராட்டம், வெறும் ஒரு வைத்தியசாலையின் செயல்பாடு முடக்கம் என்பதையும் தாண்டி, நாட்டின் சுகாதார நிர்வாகத்தில் புரையோடிப் போயுள்ள நிர்வாகத் திறமையின்மையையே வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.
பொருளாதார நெருக்கடியின் சுமையால் ஏற்கனவே நசுங்கிப் போயுள்ள பாமர மக்களுக்கு, அரச வைத்தியசாலைகளே இறுதிப் புகலிடமாகும். அதிகாலை வேளையிலேயே பல மைல் தூரத்திலிருந்து மருந்திற்காகவும், சத்திரசிகிச்சைக்காகவும் வரும் நோயாளிகள், வைத்தியசாலை வாயில்கள் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்புவது மனிதாபிமானமற்ற செயலாகும்.
ஒருபுறம் மருந்துத் தட்டுப்பாடு, மறுபுறம் வைத்தியர்களின் வெளியேற்றம் எனப் பல சவால்களைச் சந்திக்கும் இத்தருணத்தில், இத்தகைய தொழிற்சங்கப் போராட்டங்கள் எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்றுவது போல அமைந்துள்ளன
நிச்சயமாக, வைத்தியர்களினதும் ஏனைய சுகாதாரப் பணியாளர்களினதும் கோரிக்கைகள் நியாயமானவையாக இருக்கலாம்.
ஆனால், தமது உரிமைகளை வென்றெடுப்பதற்கான ஆயுதமாகப் பொதுமக்களின் உயிரையும் ஆரோக்கியத்தையும் பணயம் வைப்பது எவ்வகையிலும் அறமாகாது.
அதேவேளை, இத்தகைய போராட்டங்கள் வெடிக்கும் வரை காத்திருந்துவிட்டு, பின்னர் பேச்சுவார்த்தை எனும் நாடகத்தை அரங்கேற்றும் அரசாங்கத்தின் மெத்தனப் போக்கும் கண்டிக்கத்தக்கது.
இன்று இணையத்தில் மக்கள் எதனைத் தேடுகிறார்கள் என்பதை உற்று நோக்கினால், போராட்டங்கள் எப்போது முடியும் என்ற ஏக்கமே அங்கு மேலோங்கி நிற்கிறது. சுகாதார அமைச்சும், தொழிற்சங்கங்களும் பிடிவாதப் போக்கைக் கைவிட்டு, ஒரு பொது உடன்பாட்டிற்கு வர வேண்டும்.
மக்களின் உயிரோடு விளையாடும் இந்த ‘அடையாள வேலைநிறுத்தங்கள்’, சுகாதாரத் துறையின் மீதான நம்பிக்கையை முழுமையாகச் சிதைக்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்வது ஆட்சியாளர்களின் பொறுப்பாகும்.
What’s your Reaction?
